Epe, 29 oktober 2026
Bron laatst gecontroleerd op 19 november 2026.
T e c h n i s c h e v r a a g
R a a d s c o m m i s s i e B r e d e c o m m i s s i e A g e n d a p u n t 4 Belastingtarieven en heffingen 2027 F r a c t i e C D A D a t u m 2 9 - 1 0 - 2 0 2 6 Vraag Hierbij onze vragen bij het onderwerp belastingtarieven en heffingen, wijziging verordening toeristenbelasting.
We lezen mbt artikel 2: Onder de naam 'toeristenbelasting' wordt een directe belasting geheven voor: het houden van verblijf met overnachting binnen de gemeente door personen die niet als ingezetene met een adres in de gemeente in de Basisregistratie personen zijn ingeschreven, als deze personen gedurende hun verblijf beroeps- of bedrijfsmatige werkzaamheden verrichten voor of in opdracht van anderen. Vraag 1. We zien dat andere gemeenten de naam toeristenbelasting veranderen in verblijfsbelasting. Zou dat hier ook niet beter zijn, meer passend?
Vraag 2. Hoe gaat de gemeente (Tribuut) dit uitvoeren, is bekend/inzichtelijk aan wie het aangiftebiljet verstuurd moet worden? Om hoeveel verblijfplaatsen en verblijven gaat dit ongeveer?
We lezen mbt Artikel 6: Opteren voor werkelijk aantal overnachtingen. Dit biedt de belastingplichtige de mogelijkheid om te kiezen voor het werkelijke aantal overnachtingen als dat leidt tot een lagere belasting dan als hij zou kiezen voor het vaste tarief.
Vraag 3. Waarom is er in de tekst geen bewijslast opgenomen voor de belastingplichtige? Is het anders niet te omslachtig voor de gemeente om dit te controleren?
Bij voorbaat dank.
Antwoord Antwoord 1: De wettelijke grondslag voor deze heffing is artikel 224 van de Gemeentewet. Daarin staat dat de gemeente ‘een toeristenbelasting’ kan heffen. De naam waaronder die heffing plaatsvindt is niet wettelijk voorgeschreven. De meest voorkomende naam in Nederland is toeristenbelasting. 320 gemeenten heffen deze belasting. 90% van de gemeenten gebruikt de naam toeristenbelasting. 2 gemeenten gebruiken ‘verblijfsbelasting’ als naam van de verordening, maar hanteren ‘toeristenbelasting’ op het aanslagbiljet. 24 gemeenten (7,5%) gebruiken de naam ‘verblijfsbelasting’. 5 gemeenten (1,6%) gebruiken de naam ‘logiesbelasting’. Van de 26 gemeenten die ‘verblijfsbelasting’ hanteren zijn er 14 (54%) die het belastbare feit hebben uitgebreid zoals nu voor Epe wordt voorgesteld in artikel 2. Van
2
de 289 gemeenten die ‘toeristenbelasting’ hanteren zijn dat er 69 (24%). Het aandeel gemeenten dat de uitgebreide belastingplicht opneemt in hun verordening neemt de laatste jaren toe. Dat is zowel het geval bij gemeenten die de naam ‘toeristenbelasting’ hanteren als bij gemeenten die de naam ‘verblijfsbelasting’ hanteren. Het aantal gemeenten dat de naam ‘verblijfsbelasting’ hanteert is in de afgelopen jaren toegenomen (2023: 10, 2024: 14, 2025: 21). Op deze korte termijn kon verder niet onderzocht worden of gemeenten een reden hadden om de naam van deze heffing te wijzigen.
Het wijzigen van de naam van de heffing is dus mogelijk. Dat zal echter ook uitleg vergen richting recreatieondernemers. De term ‘verblijfsbelasting’ kan de indruk wekken dat de grondslag verder wordt verbreed dan nu het geval is. Andere vormen van verblijf zoals dagrecreatie wordt hiermee immers niet belast. Bekend is dat recreatieondernemers vinden dat ook andere ondernemers die profiteren van toeristen eigenlijk daarvoor belasting zouden moeten betalen (zie inspraakreactie Recron, K. van der Kaaden 17 mei 2018, rond 19:15). Feitelijk pleitten zij voor een verbreding van deze heffing. De vraag is of een aanpassing van de naam dan niet meer vragen oproept. Verder zal een aanpassing van de naam leiden tot aanpassing van teksten bij Tribuut. Binnen Tribuut hanteren alle gemeenten, ook de twee gemeenten die erbij komen, de naam ‘toeristenbelasting’. Tribuut is opgericht om efficiënt belasting te heffen tegen zo laag mogelijke kosten. Het hanteren van een andere naam voor deze heffing die niet algemeen gangbaar is in Nederland en verder binnen Tribuut niet wordt gebruikt, draagt daaraan niet bij.
Antwoord 2: Op dit moment voorziet Tribuut geen uitbreiding van het aantal belastingplichtigen. De praktijk is doorgaans dat arbeidsmigranten die bij een bedrijf wonen op een of andere manier betalen voor hun verblijf. Uit de in de toelichting opgenomen jurisprudentie was echter een ontsnappingsmogelijkheid gebleken voor ondernemers. In die situatie kon de heffingsambtenaar niet aannemelijk maken dat de arbeidsmigranten een vergoeding verschuldigd waren voor hun verblijf, ook niet via inhouding op hun loon. Daardoor kon er geen toeristenbelasting worden geheven. Via bestandscontroles controleert Tribuut of er sprake is van gevallen die mogelijk toeristenbelasting verschuldigd zijn. De persoon die gelegenheid biedt tot verblijf ontvangt dan een aangiftebiljet.
Antwoord 3: Het opteren voor werkelijk aantal overnachtingen kan ook nu al. De belastingplichtige moet zelf aangeven op het aangiftebiljet als hij kiest voor het werkelijk aantal overnachtingen. Dit komt in de praktijk weinig voor, omdat het voor ondernemers een administratieve last inhoudt. De ondernemer moet dan van al zijn gasten bijhouden hoeveel nachten zij aanwezig waren. Met name bij gasten met een vaste standplaats is dat arbeidsintensief. Tribuut kan de aangifte controleren. De ondernemer zal dan moeten laten zien dat het aantal overnachtingen dat hij heeft opgegeven aansluit bij zijn administratie. Die administratie moet sluitend zijn. Die verplichtingen gelden al op grond van de Algemene wet inzake rijksbelastingen. Er is vanuit Tribuut geen behoefte en geen noodzaak om een aanvullende regeling op te nemen in de verordening.